Ooghonger
Ik wilde stiekem met je dansen maar het ontbrak me aan lef om je te vragen. Het zou ook wel een beetje raar zijn geweest, in een halfvolle, rijdende bus richting Utrecht. In gezelschap van mijn zoon van 12. Bovendien ben ik 47 met 10 jaar ervaring, en jij minimaal 25 jaar jonger.
Bij de bushalte viel je me al op. Elegant gekleed met een leren jas, met een mooie shawl onder een mooi, ovaal en sensueel gezicht, met priemende, heldere ogen onder een bos grove krullen die aan de achterkant waren opgestoken... en je had ook nog es een widow's peak... ik heb er nogal een zwak voor. Maar vooral je ogen vielen me op... want die leken verdomd veel op de ogen waarvoor ik ooit mijn ouderlijk huis verliet.
Je ging voorin zitten aan de linkerkant van de bus, achteruit zittend. Ik zat verderop aan de rechterkant, aan het gangpad naast mijn zoon, vooruit zittend. Nonchalant bleef mijn blik naar je toe gaan maar dan quasi, net naast je kijkend. Met getrainde ooghoeken... echt oogcontact vermijdend. Een gevoel van huidhonger kreeg ik niet, maar kon mijn blik niet van je afhouden... ik had wel degelijk ooghonger.
Aangezien er een expositie op komst is met als thema 'sensualiteit', wilde ik dit gezicht er eigenlijk bij hebben maar durfde niet zomaar even een foto te maken. De drang om dat te doen, groeide echter wel per halte. Neh... dat kan niet meer anno 2026... AVG... of toch... maar met m'n zoon naast me?
De brutale kunstenaar in mij won het... alles voor de kunst. Zoonlief leek in zijn telefoon gezogen, terwijl ik dacht: 'Dalijk ben ik te laat en stapt ze uit.'
Ik pakte mijn camera waarmee ik ook kan bellen en deed net alsof ik iets goed wilde bekijken, richtte snel... zoomde snel in, en klik... daar was ze... in mijn galerij... voor artistieke doeleinden. Stiekem toch met je 'gedanst'...
Hermanus,
Driebergen, 19 februari 2026.